Divergent Denken, een real-life voorbeeld

Maandag gebeurde het me weer … tijdens een meeting waarin we alternatieve oplossing zochten voor een bepaalde aanpak, schoot ik in een denkmodus die ook wel bekend staat als Divergent Denken.

Het ging als volgt:

• Op een gegeven moment wordt er een opmerking gemaakt die in mijn hoofd omgezet wordt naar een sleutel. Hiermee open ik meteen een deur naar een ruimte met tal van nieuwe mogelijkheden.
• Nieuwsgierig en vol verwachting kijk ik binnen en ontdek een scala aan nieuwe opties.
• Dolenthousiaste wil ik meteen beginnen met de beschrijving van de eerste mogelijkheid die ik in die ruimte tegenkom …
• Terwijl mijn zin zich begint te vormen en de eerste woorden mijn lippen verlaten …
• voert mijn brein een snelle high-level analyse uit en komt tot de conclusie dat deze optie niet wenselijk is …
• Ik stop met praten en bekijk de volgende mogelijkheid. Mijn collega’s hebben hun aandacht nog steeds op me gericht, ik begin aan de beschrijving van de tweede mogelijkheid …
• De high-level analyse die ondertussen in mijn hoofd uitgevoerd wordt stuit op iets dat gevalideerd dient te worden. Dus ik stop weer.
• Eigenlijk ben ik al tot de conclusie gekomen dat het antwoord waarschijnlijk negatief zal zijn. Omdat ik onvoldoende zeker ben, wil ik deze optie toch niet zomaar van tafel vegen.
• Dus, onderbreek ik mijzelf opnieuw en stel aan mijn toehoorders de validatie vraag …
• De kans klein achtend dat dit een bruikbare optie zal zijn, dwaalt mijn blik ondertussen door die denkbeeldige kamer.
• Mijn oog valt op twee nieuwe mogelijkheden! Waarvan eentje er echt wel heel veelbelovend uitziet …
• Ik ben zo enthousiast dat ik dit meteen wil delen!
• Bij het formuleren van mijn gedachten strand ik in een gevecht. Enerzijds is er de vraag – die nog maar halverwege geformuleerd is. En anderzijds de beschrijving van deze nieuwe veelbelovende optie. Beiden vechten om als eerste hun weg uit mijn mond te vinden.

Mijzelf ondertussen observerend besef ik dat ik niet goed bezig ben.

Ik richt mijn aandacht terug op de wereld buiten mijn hoofd … waar ik omringd wordt door een stel collega’s die me niet begrijpend … en misschien wel een tikkeltje meewarig aankijken.

Ondertussen ben ik tot een conclusie gekomen: geen van de opties in die denkbeeldige ruimte blijken bruikbaar. Toch niet in de huidige situatie.  In mijn gedachten sluit ik de deur weer, zucht even, richt me terug op mijn omgeving, signaleer de body language om me heen die ik interpreteer als onbegrip en enig ongeduld. En verander dan maar van onderwerp.

Divergent Denken en structuur in mijn hoofd.

En dan ben ik verwonderd dat ik blijkbaar bij een aantal van mijn collega’s als chaotisch bekend sta.  
Ik kan me alleen maar voorstellen hoe dit moet overkomen. Wellicht stelt men zich de vraag waarmee ik bezig ben. Of ik ze wel allemaal op een rij heb … Misschien wachten ze wel op het moment dat kwijl uit mijn mondhoek loopt. Klaar om de mannen in witte jassen te roepen …
Ik denk graag er meestal in te slagen de duidelijk structuur in mijn hoofd te vertalen naar gestructureerde output. Een output die ook voor mensen die niet in mijn hoofd kunnen kijken bruikbaar is. Ik weet echter ook dat me dat niet altijd lukt. Vooral in tijden van enthousiasme of stress en momenten dat er veel dingen tegelijkertijd om mij heen gebeuren.  Getuige bovenstaande voorval.
Soms vergeet ik wel eens dat mensen niet mee kunnen kijken in mijn hoofd. Ze weten dus niet dat ik bepaalde zaken al geanalyseerd heb. Of dat ik bepaalde dingen zo obvious vind dat ik ze de moeite van het vermelden niet waard acht. Toch word ik ongeduldig wanneer iemand me haarfijn gaat uitleggen waarom ik daar wel rekening zou mee moeten houden.

Ik weet nu dat ik gewoon anders denk

Vroeger was er in dit soort situaties enkel de frustratie. Ik zag niet waarom men mij niet begreep. Sinds enkele jaren weet ik dat ik hoogbegaafd ben en makkelijk kan switchen tussen verschillende manieren van denken.  (logisch denken, analytisch denken, divergent denken, convergent denken, …).  Ik weet nu dat mijn brein gewoon anders werkt.
Deze wetenschap helpt me om niet te blijven hangen in de frustratie. Ze geeft me de mogelijkheid om te zien en te begrijpen wat er juist gebeurd en waarom ik chaotisch lijk – ook al is dat voor mij niet zo.

Van de verschillende manieren van denken, is het Divergent denken de stijl waartoe ik me het liefst laat verleiden.  Het maakt een vuur en enthousiasme in me los dat tevens mijn grootste struikelblok vormt voor mijn werk omgeving. Blijkbaar slaag ik er niet in om me voldoende aan te passen. Of om me te veranderen en mijn manier van denken te onderdrukken.

De Mythe

Dus moet ik dit anders aanpakken … daarom schrijf ik dit verhaal, hopelijk helpt het. Wil bovenstaande zeggen dat ik altijd overal rekening mee houd en geen fouten maak?  … Nee!

Er bestaan zoveel misvattingen over hoogbegaafdheid.  En mijn kinderen lopen hierdoor nog steeds tegen zoveel obstakels aan.  Als ik wil dat het voor hen makkelijker wordt, zal ik mijn bijdragen moeten leveren. Daarom heb ik me altijd voorgenomen om open te zijn over hoogbegaafdheid en mijn ervaring te delen.  Dat is de andere reden waarom ik dit schrijf.

Deze blogpost werd voor het eerst gepubliceerd in april 2015 op https://droomjobs.blogspot.com/
I'll try to translate this is English, but didn't want to wait to share this again.  It might be a a recognizable read for someone who understands Dutch.